ROZDZIAŁ 4. CZAS RÓŻNIE WĘDRUJE Z RÓŻNYMI LUDŹMI

EN

Ludzkie umysły naturalnie kojarzą czas i miejsce (ROZDZIAŁ 1). Paru słówek używa się w angielskim dla miejsc dość często, jak on (na), in (w) oraz to (do).

Rozeznaliśmy się dotąd w trzech Aspektach, Simple, Progressive, oraz Perfect. Pomyślmy o obrazku z jakiego moglibyśmy zrobić mapę.

PICTURE: A SUBURBAN AREA, AERIAL VIEW

Mapy geograficzne pokazują konkretne lokalizacje, a my nie możemy ograniczać naszych gramatycznych zdolności do okolic w przestrzeni. Przetwórzmy obrazek. Ma symbolizować zakres jaki się nam nada do obrazowania gramatyki.

Aspekt Simple może pomóc powiedzieć, co ogółem istniało, istnieje, bądź myślimy, że będzie istnieć NA mapie kognitywnej.

PRZESZŁOŚĆ: We skateboarded a lot.
TERAŹNIEJSZOŚĆ: We work.
PRZYSZŁOŚĆ: We will ski all winter.

Aspekt Progressive pomaga powiedzieć co było, jest, lub przewidujemy, że będzie W w toku lub W trakcie. Obrazem tego Aspektu może być czynność lub zdolność jak W jakiejś okolicy.

PRZESZŁOŚĆ: We were hiking.
TERAŹNIEJSZOŚĆ: I am writing a grammar book.
PRZYSZŁOŚĆ: They will be working.

Nasze zmienne nie są opcjami. Możemy ich używać łącznie. Simple może powiedzieć co się dostało NA kognitywny zakres, kiedy byliśmy W trakcie robienia czegoś innego.
We were picking strawberries, when the rain came.

Możemy użyć Aspektu Perfect, by powiedzieć co miało, ma, lub rozumiemy, że będzie miało miejsce DO jakiegoś momentu w czasie. Moment ten nie musi oznaczać końca stanu, czynności, czy zdolności. Możemy to porównać z drogą DO jakiegoś miejsca.

PRZESZŁOŚĆ: I had studied.
TERAŹNIEJSZOŚĆ: He has traveled a lot.
PRZYSZŁOŚĆ: We will have finished by then.

Rozpoznajemy Aspekty po ich wzorcach. Progressive budujemy zawsze z be, a Perfect z have.

Simple Progressive Perfect
(e)s / 2nd be ing have 3rd

Wszystkie Aspekty mogą funkcjonować z formą czasownikową “will” dla PRZYSZŁOŚCI. Rozdział 5 pokazuje Aspekt Simple ze słówkiem posiłkowym do. Mamy w sumie cztery mapujące wartości: NA, W, DO, oraz PRZY.

Książki do gramatyki mogą się różnić względem angielskich form słownych jak on, in, to, lub at, a te mogą być przysłówkami, którym ponadto nadaje się kategorie jak sposób czy miejsce, na tle jedynie podejścia gramatycznego.

Przysłówki mogą wnosić zamęt do budowanej przez nas w piśmie lub mowie czasownikowej frazy, gdyby używać formy też czasownikowej do mapowania w gramatyce. Możemy uznać ON, IN, i TO za przyimki, jakbyśmy mieli mapę z językowymi znacznikami.

Przyimki mogą działać tak samo, gdziekolwiek jesteśmy i niezależnie od godziny. Co więcej, nasza zdolność jest naturalnie niezależna od definicji lub reguł innych ludzi. Podobnie nie potrzebujemy niczyjego opisu, aby się poruszać.

Co ważne, nie budujemy systemu. Systemy potrzebują być finitywne. Język jest niefinitywny: nie da się policzyć wszystkich fraz i kolokacji jakie my ludzie jesteśmy w stanie utworzyć.

Nie budujemy też programu. Do nas należy decyzja jaki mieć na wydarzenia pogląd, więc zmienne są do wyboru. Nie ma sposobu owe zmienne przewidzieć w pojęciach dla jakiegokolwiek programu: nie ma i nie ma jak być reguły rozstrzygającej, czy my chcemy powiedzieć, we live bądź we have lived, have been living, lub we are living.

Nasze kluczowe czasowniki (BE, HAVE, DO, WILL), zakresy czasu (PRESENT, PAST, FUTURE), oraz Aspekty (SIMPLE, PROGRESSIVE, PERFECT), mogą być naszym logicznym sortem, lub zestawem.

Takie sorty nie są tylko zbiorami. Działają we wzajemnym połączeniu. Zobaczmy na przykładzie.

Nie możemy być W części kognitywnej mapy, nie będąc NA kognitywnym gruncie. Gdy wybieramy część owego gruntu dla naszego poglądu, zaznaczamy, że nie mamy na myśli całego zakresu:
Jake is being mad. {IN}

He is not really mad. {ON}
He is really only pretending. {IN}

Dla Johna możemy pomyśleć o całym kognitywnym zakresie.
John is mad angry now. {ON}
His investment has not worked. {TO}

Gramatyki klasyczne zalecają the Present Progressive dla rzeczy dziejących się „teraz”, a może i skojarzyliśmy ogółem Progressive ze słówkami teraz lub wtedy. Nie możemy jednak słuchać żadnej takiej reguły, by mówić jak się czujemy lub co myślimy. Nawet w jakiejś obecnej chwili, usłyszelibyśmy lub powiedzieli,
I am happy now; I think I like it now (the Present Simple).

Możemy się woleć zastanowić, jak ujmujemy sprawy w myślach. W końcu nie da się od nas wymagać dochodzenia, czy Jake często się bawi, albo czy John jest regularną porażką w inwestycjach, abyśmy powiedzieli co postrzegamy. Być może dajemy myślom kognitywne zakresy:
I am hating you (zmienna {IN}).
Nie znaczy to: I always hate you; bądź też: I really hate you. I do not give it this kind of thought (nie daję temu w myśli takiego zakresu, zmienna {ON}).

Oczywiście, aby się zastanowić, nie mamy jak musieć myśleć tak samo jak inni ludzie. Jest obiektywna rzeczywistością, że my ludzie żyjemy NA Ziemi, bywamy W geograficznych okolicach i potrafimy uczyć się i pamiętać drogi DO miejsc. Kojarzenie tej rzeczywistości i języka nie ma jak łamać rozsądnych reguł. Zapraszam do 4.1. Pojęcia podróży w gramatyce.
Emoticon, a smile